سران جمهوری اسلامی پس از اتمام جنگ فرسایشی هشت ساله تصمیم گرفتند تا ضمن پرهیز از بیان صریح بعضی از اعتقادات و آرزوهای خود با سیاست بیشتری  پا در راه نیل به اهدافشان بگذارند.استراتژی جمهوری اسلامی در دوره جدید این بود که با منحرف کردن افکار و نظرها از جبهه اصلی یعنی ایران،صحنه مقابله (چه نظامی و چه سیاسی) را در نزدیکی مرزها  یا در داخل کشورهای هدف  ایجاد کند.تا با تضعیف نظام های حاکم بر آن کشورها زمینه قدرت گرفتن گروه های حامی جمهوری اسلامی فراهم شود.

در ابتدا باید بدانیم که انصافا مردم ایران در آغاز اعتراضات خویش درپی انقلاب نبودند وهنوز هم عده زیادی از معترضان خواهان آن نیستند بلکه خواستار دیده شدن خود ونظراتشان توسط حاکمیت هستند.ضمنا باید به این نکته مهم توجه داشته باشیم  که انصافا مردم ما کم کاری نکردند و هر کسی فیلم ها و تصاویر گرفته شده از تظاهرات مردم رو ببینه این گفته رو تصدیق می کنه.ولی به نظر من دلیل عمده ای که اجازه نمیده مردم به صورت طولانی به تظاهرات خود(حتی به صورت مسالمت آمیز) ادامه بدهند نوع برخورد حکومت با اونهاست.در تمام کشورهایی که به نوعی عضو دنیای آزاد به حساب می آیند حکومت به مثابه پدر در یک خانواده عمل می کند.پدری که در نهایت تدبیر با اعضای خانواده خود رفتار می کند و اگر در موقعی نیاز به اعمال قوه قهریه را احساس کند مثل پدری که ممکن است به فرزندش تشری بزند عمل می کند و سعی می کند کمترین آسیب به آنها وارد شود چون نهایتا او را فرزند خود و جزیی از خود می داند.اما در ایران نظام حاکم با مردم خود کاری می کند که شاید بیگانگان هم با مردم کشوری دیگر نکنند مثل شلیک مستقیم گلوله جنگی به سوی افراد یا ضربه زدن بوسیله باتوم به نواحی حساس بدن مثل سر و صورت.و این نوع رفتار از آنجا شکل می گیرد که راس هرم جمهوری اسلامی بنا بر اعتقادات ونظریه های ایدئولوژیک در باب اختیارات  ولی فقیه خود را صاحب اختیار جان،مال و ناموس مردم می داند.

در پایان عرض می کنم که به عقیده بنده بهترین و موثر ترین راه برای فلج نمودن کودتاگران تسری دادن جنبش به تمام اقشار و ترغیب ایشان به نافرمانی مدنی ونهایتا اعتصابات گسترده است ونه تکرار راهپیمایی های اعتراضی که تنها منجر به مضروب و مجروح شدن مردم بی دفاع می شود.

۱۱۶ اندرز از يكي از بزرگان ايران باستان كه حدود300 سال قبل از ظهور اسلام ميزيسته...

هزاران نفر از مردم ایران که برای برگزاری راهپیمایی در میدان هفت تیر دور هم جمع شده بودند و می خواستند به سمت سفارت سابق آمریکا حرکت کنند توسط نیروهای لباس شخصی و یگان ویژه سپاه بصورت وحشیانه سرکوب شدند .

این گزارش حاکی است نیروهای لباس شخصی و همچنین نیروهای یگان ویژه با باطوم و گاز اشکاور و گاز فلفل و تیرهوایی به جان ملت بی دفاع ایران افتادند . به گزارش شاهدان عینی نیروهای سپاه بصورت پیاده و سوار بر موتور ، سر و صورت مردمی که فقط برای برگزاری راهپیمایی علیه استبداد داخلی و خارجی دور هم جمع شده بودند را هدف قرار داده بودند.

همچنین در نقاط دیگری همچون ، خیابان مطهری ، شهید بهشتی ، کریم خان زند ، مفتح ، میدان آزادی ، تقاطع طالقانی و فلسطین ، نجات الهی ، قائم مقام فراهانی مردم سبز ایران در حال شعار دادن علیه استبداد و دیکتاتوری هستند .

همچنین اگرچه رسانه های دولتی تمام تلاش خود را برای کوچک جلوه دادن عظمت ملت سبز ایران به کار می گیرند اما شاهدان عینی عظمت حضور گسترده حامیان سبز دموکراسی علیه نیروهای مستبد چماق دار و دیکاتوری را درک کردند

کلمه: مراسم بزرگداشت یوم‌الله ۱۳ آبان، روز مبارزه با استکبار جهانی در تهران در حالی با حضور و تجمع عده ای از مردم در مقابل سفارت سابق آمریکا آغاز شد که خیابان های اطراف سفارت مملو از نیروهای امنیتی بود و به خیل عظیم مردم و جوانانی که از مسیر های چند گانه به سمت لانه جاسوسی در حرکت بودند نه تنها اجازه حرکت به مسیر های منتهی به سفارت سابق داده نمی شود بلکه مشاهدات عینی خبرنگاران «کلمه» از میدان انقلاب ، خیابان ولیعصر، میدان ولیعصر و خیابان های اطراف ، خیابان حافظ ، پل کریمخان زند از هر ۴ سو، میدان هفتم تیر و تقریبا تمامی خیابان های منتهی به این میدان در تصرف یگان ویژه قرار داشت.ورود به خیابان طالقانی از سمت خیابان ولیعصر نیز با حضور پررنگ نیروهای نظامی و انتظامی و توقف اتوبوس ها در سطح خیابان تقریبا غیر ممکن شده بود.

ممانعت از خروج میرحسین موسوی از فرهنگستان هنر

بنا بر اطلاعی که از محدوده فرهنگستان هنر واقع در خیابان طالقانی کسب شده است، تمامی موبایل های این منطقه و نیز اینترنت این محل از صبح قطع شد. همچنین صبح امروز دهها موتور سوار با لباس شخصی و تجهیزات کامل در مقابل هر دو در فرهنگستان هنر تجمع کرده و با همراهی یگان ویژه به شعار علیه موسوی پرداختند.

در همین حال متاسفانه گروهی از لباس شخصی ها به داخل فرهنگستان هنر هجوم بردند که درنهایت این افراد از محوطه ی فرهنگستان هنر عقب نشینی کردند اما اتومبیل حامل میرحسین موسوی که قصد خروج از فرهنگستان را داشت با ممانعت پرحجم نیروهای امنیتی نتوانست از فرهنگستان خارج شود.

همچنین گزارش های خبرنگاران ما نشان می دهد موتور های یگان ویژه به تجمعاتی که حول این محور ها شکل گرفته حمله کردند و نیز تعداد بسیاری از مردم و خصوصا زنان که در این گونه راهپیمایی ها همواره در خط اول بوده اند مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند یا به خیابان های فرعی رانده شدند.

این برخوردها در حالی صورت می گیرد که مردم با طرد مسیر های انحرافی و جلوگیری از تشتت، مسیر حضور به سمت لانه جاسوسی را به عنوان مقصد نهایی انتخاب کرده بودند و برخورد شدید نیروهای امنیتی با این حجم از حضور (که با سی تیر ماه امسال قابل مقایسه بود) با مردم تعجب بر انگیز و دردناک بود . با این وجود و با نزدیک شدن ظهر هر لحظه به خیل جمعیت در مسیر های یاد شده اضافه شد و مردم در حال شعار هایی نیز سر می دادند . نکته جالب اینکه در برخی نقاط که عده ای اندک قصد شعار های ساختار شکنانه داشتند با دعوت سبز ها و تذکر این مساله که شعار های ساختار شکنانه خواست جنبش سبز نیست آرام می شدند. در برخی نقاط نیز شعار” استقلال آزادی جمهوری اسلامی” و نیز “جمهوری اسلامی آزاد باید گردد ” به گوش می رسید.

این وضعیت در حالی بود که صدا و سیما  تصاویری از مقابل لانه جاسوسی پخش کرد  که در آن گروهی دیگر در حال شعار دادن بودند و بدین طریق و با کمک یگان ویژه به گونه ای وانمود کرد که تهران درآرامش کامل است. ضمن اینکه خبرنگار آینده گزارش داد در حوالی ساعت یازده که حداد عادل در لانه جاسوسی مشغول سخنرانی بود خودرو ها در مقابل سفارت در حال تردد بودند…

در همین حال ایلنا گزارش داد ۴ ایستگاه متروی مرتبط با مسیر های راهپیمایی تعطیل بودند که با سردرگمی مردم روبرو شدند.

علیرغم وضعیت خاص شبکه اینترنت کشور در یکی دو روز اخیر و حملات شدیدی که به سایت “کلمه” می شود گزارش های تکمیلی متعاقبا ارسال می شود و از مردم عزیز به دلیل تاخیر صورت گرفته در انتشار این گزارش پوزش می خواهیم.

مطلبی که قصد دارم در این مقاله عنوان کنم پاسخی است به کسانی که ابهامات بی اساسی در مورد تعداد واقعی حامیان جنبش سبز و آقایان موسوی  وکروبی مطرح می کنند.

بارها خود بنده از ناحیه حامیان کودتاگران انتخاباتی شنیده ام و یا خوانده ام که طرفداران آقایان موسوی و کروبی یا به طور کلی جنبش سبز در خوشبینانه ترین حالت در حدود چند هزار یا چند ده هزار نفر هستند و آن هم در شهر تهران.و این سوال را مطرح می کنند که اگر در شهرستانها هم مردم طرفدار این جریان هستند پس چرا در تظاهرات شرکت ندارند یا اگه حضور دارند تعداد کمی دارند؟

واما در پاسخ باید ابتدا بیان نمایم که خود بنده در یکی از شهرهای بزرگ و معروف ایران زندگی می کنم.اما شهر ما در رده کلانشرها قرار نمی گیرد.لذا گاهی اتفاق می افتد که اگربرای انجام کاری به مرکز شهر یا به بازار برویم یک یا چند نفر از آشنایان یا حداقل چهره هایی که برایمان تکراری است را ببینیم.پس اگر در چنین شهری تحرکی وجود داشته باشد سریعا قابل تشخیص خواهد بود چه برسد به شهرهای کوچک و روستاها....

اینک سیزدهم آبان، این سبزترین روز سال دوباره از راه می‌رسد

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم که در میان ما مردم رهبرانند.

راه سبز ما یک مسیر عقلانی است و این یک بشارت است.